Nalipasan

Nalipasan*  

Naaalala ko ‘yung mukha mo, seryoso, nakakunot ang noo nang bahagya, malapit nang magsalubong ang kilay pero medyo pataas pa rin, na parang magsasalubong di dahil sa galit kundi dahil sa pag-aalala, pag-aalala nang dahil sa pag-aaruga, aruga sa tangan-tangan mong kamay ng nilalang sa iyong tabi, hawak-hawak mo sa kamay habang lumilingon-lingon ka sa paligid at nag-iisip, kaya kunot ang noo, dahil gumagana ang utak mo, naghahanap, bahagyang nababalisa rin, dahil sa pinararamdam ng puso mo sa utak mo, na nakikita ko sa iyong napakagandang mukha. Mukha ng pag-aalala, pag-aaruga, at pagmamahal, sa nilalang na iyong tangan – ang nilalang ay ako. At iyong nabanggit, nang buong pagmamahal, pag-aalala dahil sa nagmamahal ka, nang iyong sinabing “Gutom na ang mahal ko...” sabay hanap sa paligid ng solusyon sa tila maliit nating sitwasyon – ang gutom ko – pero parang malaking bagay para sa iyo, dahil sa ika’y nag-aalala, sa aking kalagayan – ako, ang iyong bagong mahal – na sa mga sandaling iyon, ay ayaw mong mapabayaan, ayaw mong malipasan ng gutom man lang, kahit panandalian, dahil ganito ka magpakita ng iyong pag-aalaga, ganito ka magparamdam ng iyong pag-aaruga.

Ganito, mahal, ganito mo ako kamahal, na kahit isang saglit lang ng di naman mabigat na sitwasyong aking maranasan, aking maramdaman, ay agad-agaran mong nais bigyan ito ng solusyon, ng sagot, ng pagtatapos sa nararamdamang mumunti at panandaliang karamdaman. Sa ilang segundo na iyon, sa isang sulyap kong iyon sa iyo, sa ilang hakbang na nilakad natin, sa ilang sandaling magkadikit ang ating mga balat, magkahawak ang mga kamay, tinuldukan natin ang pagiging magkakilala bilang kaibigan, at sinimulan natin ang pakiramdaman ng dalawang nagmamahalan, sa pamamagitan ng pag-aaruga sa mga mumunti pero mahalagang panahon na magkasama tayo, mga panahon at pagkakataong magiging ginintuan pala, sa paglaon, dahil sa bibihira tayong magkaroon ng maraming pagkakataon, ng mga pagbababad sa esensya ng isa’t isa, sa pagliliwaliw nang oras-oras, araw-araw, lagi-lagi, dahil wala pala tayong magiging lagi-lagi, segu-segundo, tulad ng ibang magsing-irog sa paligid, dahil dala ng pagkakataon at pangangailangan ay kailangang mawalay tayo sa isa’t isa, at handa sa pagtitiis ng di nasisilayan ang mukha sa tuwing gigising, pagtitiis na di nahahagkan ang mga labi tuwing nais natin ng isang halik, pagtitiis na di tayo abot-kamay kapag nais natin ng kayakap, mga ganitong bagay na di na pansin ng mga magsing-irog tulad natin na sa araw-araw na ginawa ng Diyos ay di na naiisip na mahalaga ang mga maliliit na bagay-bagay na ito. Pero para sa ating kailangang manirahan nang magkahiwalay ay ramdam na ramdam natin ang kalayuang ito, ang kawalang ito, at ang kalungkutang ito na ramdam ng ating mga kaluluwa sa tuwina.

Kaya nagiging mahalaga ang maliliit na eksenang ganito, makabagbag-damdamin ang mga pagpaparamdam ng mumunting pag-aaruga na ganito, at nagiging makahulugan ang isang simpleng gawaing di na pinag-iisipan pa ng karamihan sa pang-araw-araw. Iba kasi sa atin, di ba mahal, ibang-iba, kaya sa tuwing naaalala ko ang pagbanggit mo ng mga simple pero makahulugang katagang iyon, mga kataga ng pag-aaruga, mga kataga ng pagpaparamdam ng pagpapahalaga sa aking kalagayan, sa aking katauhan, ay napapahinto ako, napapangiti, at biglang makakaramdam ng pagbubukas ng puso ko, na tila hinahanap ang puso mo. At kahit malayo ka sa piling ko, ramdam ko na nagtatagpo silang dalawa, nagdidikit, nagiging isa, balot ng labis na pagmamahal, pag-aaruga, at kaligayahan.  

Oo, maaaring sa mga sandaling iyon ay gutom ang nararamdaman ng aking tiyan. Pero ang puso, lalo na ang kaluluwa, ay irog, busog sila, busog na busog. Salamat sa pagpapaalala, at sa pag-aalala.  

03june2012sunday11.44a

 at dito tayo kumain :) [February 2012 Singapore sa dulo ng Orchard]

*Isa itong dagli na tinatawag, or sudden fiction/flash fiction/short short story in English, or palm of the hand story according to writer Yasunari Kawabata, na dahil sa ikli ng kuwento, kasya siya sa palad mo, literal.

Not exactly fiction as this is more of creative nonfiction (essay), but this is hopefully what I want to do for my PhD sana before when I thought of getting Creative Writing again (sudden nonfiction/flash nonfiction, reinventing a sub-genre as it doesn't practically exist). But well, let's see...

Feedback? Comment away. Let's workshop it. :) And thanks once again to my beautiful muse, for this moment, and then the story. I love you J. Yes, kumain na ko. :)

Fancy a new look?

I tend to be such a square when it comes to redesigning this space. If you've been following -- and I thank you ever so deeply for that -- then you'd notice. If there's one thing I'm vanilla about in life, it's this whole web design business thing, designing by myself, that is. I'm not such a techie as my other dyke friends and so I tend to stick to whatever's familiar and well, manageable, in such a short time. And yeah, thank goodness I ain't no vanilla when it comes to other things, eh? Yes, yes, silly, I'm talking about sex. Haha!


But it has been a year since a lot of things happened in my life. This space also tends to get an overhaul whenever major changes in my life happen, mostly in the department of fancy affairs. Fancying someone, I mean. Yes, I am all Lip Service-y right now as I just finished the last 2 eps before the 6th and final ep, the season ender next week. Yeah, the accent rubs off, even in writing. I guess my brain and my tongue combined are talented like that, in another kind of non-kinky application. I kid you not. Heheh. :)


Well, the basic color palette I've grown to love is still there. Basic autumn is the season of my life and hence I follow its color scheme. My early favorite color of blue has been reverted to its complementary orange this latter part of my life, which is better. Funny how I've managed to pull out from the blues and surf amongst the oranges in life, eh? I've noticed that early on. And thank goodness it changed. If not, my condo would have been all-blue now instead of this bright orange that welcomes guests inside. Good transition.


And of course, there's that header photo. I also change that once in a while.

This photo means a lot. It was taken when I was in Singapore last February, for a pre-Valentine date with a girl that would turn out to be my girlfriend right now. We went there both to sort things left unanswered, face to face, here in Manila last January. And it was the best fucking trip of my life so far. Yes, I think I will love Singapore extra-special because of the meaning it gave me. Yes, I am a traveler that way, not your garden variety tourist preoccupied with appearances but more of an inner traveler more mindful of the experience rather than the souvenir. You can read about those thoughts in my travel blog. Here. 


I also liked that there's this lotus in bloom and lotus closed, side by side, juxtaposed meanings. I love it. Symbolized who I was, who I am, and who I'm going to be in the next few moments, I suppose, in relation to her, in tandem with her, her that I fancy upon going to that trip,  and her that I ended up loving as soon as we parted. Yeah, that's her and me -- closed, opened up, still guarded, but ever so ready. 


I'm glad. Ever so glad. Things happen for a reason. Trips materialize if they're needed. And some things just fall into place when you thought they wouldn't. Story of my year so far. And what an awesome and fucking helluva year this is turning out to be. And I am loving every moment of it. Each one. I kid you not.


So here's to new things, to redesigning things, to recalibrating things, and to celebrating them still. Don't get tired to party, even if the celebration changes styles. As long as the participants are still cool, then the fun and intensity won't wane. 


Yes, I am living life, because it is indeed short. 


Seizing!