Alangan

Alangan namang palipasin ko ang araw na ito nang walang sinasabi dito, di po ba? Di ba lang. Diva nga. Diva lang teh, devah?

Boink boink. 

Kasalukuyan kong tinutumba ang natitira sa bote ng zinfandel na yan na sinimulan ko kagabi sa countdown patungo sa aking pagbabagong-buhay. Oo, madrama na kung madrama pero putangina naman, minsan mo lang naman layasan ang trenta-something at papasukin ang kwarenta na! Devah! Kaya kelangang mag-diva. Eto na.

Nasabi nga ng mahal ko na baka birthday blues daw kung bakit ako nagkakaganito ngayon. Actually medyo siguro dahil nakadagdag lang ang kasalukuyang state of affairs ko ang sana'y kakaibang pagmamarka ko sana ng isang momentous life moment na ito. Hindi ka na bata, beks, pero hindi ka pa rin naman tanderkats. As in, alangan lang. Alanganing di na bata pero alanganing matanda na. Alanganin ang itawag mo sa akin. Yan ang titulo ng bagong nobelang ito ng bagong chapter ng buhay ko. Masining ba? Siguro, kung sisipagin. Maintriga ba? Ay, as always. Maarte ba? Goes without saying, beks. Ma-art-eh, kaya masining, devah? Diva! Chos.

No, it's not the wine speaking. It's the circumstances that are somewhat out of my control. And I guess as a Taurean Ox, that doesn't fare well with me when farewells are needed to make stuff happen. CrypticYuson na naman ba? Hahaha yeah it's the wine speaking now. No, I'm kidding.

It's basically the frustration I've been feeling since Holy Week. Since last year. Since 2009, to be exact. Since someone decided that I am their enemy and went all ballistic and shit that I should be booted out by hook or by crook, this kalbaryo started for me. And for the life of me, I really don't know what the universe has in store for me in the next chapter of my life that I had/have to undergo all this ninja training at this point in my life. Napapatanong nga ako sa isa sa aking mga bffs na coincidentally ka-birthday ko rin. Sabi ko, nasayang yata ang ilang taon ng buhay ko sa career choice na pinili kong ito, na nasasadlak ngayon sa intriga galore. Pero siyempre ibabato lang niya sa akin ang walang kamatayang Lino Brocka movie line of the millennium -- walang sayang sa buhay bakla, lahat may gamit o silbi, di nga lang malinaw minsan. 

Well to tell you the truth, kating-kati na kong sapian ni Alanis at kumanta ng Thaaaank you clarity dahil sa totoo lang, gusto ko nang luminaw ang lahat. Mainipin lang siguro akong tao, sa totoo lang, na napapahaba lang ng aking pasensiya at nasusupil ang pagiging mainipin sa natutunan kong pagpapakalma sa kalooban at sarili sa pamamagitan ng meditation at sa ninja training: patience module na ilang taon ko na rin namang binubuno. Siyempre, sino ba naman ang may gustong nakabitin ang buhay, nakaabang sa susunod na kabanata, nakaantabay sa pagpalit ng red/yellow light sa green light para gumora na ang life. Wala naman eh. Wala. Kahit sabihin nilang meron, wala, wala, wala! Akala mo lang wala pero meron meron meron! Char!

Hindi pa ko lasing. Imbey lang. K?

 Defining/defying birthday blues earlier kaya bumonchon na lang.

Pero sa narating ko nang puntong ito sa buhay, isa lang ang sigurado ko, above all else, more than everything else: na gusto ko na ng bagong buhay. By default, dapat dati pa naman dapat nagkaroon ng hit reset life button mode ang lola mo. Pero di ko alam kung bakit hinayaan ko nang hinayaang lumipas ang panahon. Dahil minsan, nag-aalangan akong kumilos, nag-aalangan akong lumipad nang malayu-layo, nag-aalangan akong may maiwan, at nag-aalangan ako sa dami ng pagbabagong sasambulat sa katauhan ko. Taurus nga eh, sigurista. Kaya ang pag-aalangan, ayaw na ayaw ng sigurista. Hence, here we are.

Pero dahil sa ayoko ng alanganin, ako na ang gumagawa ng paraan para harapin ang dapat harapin. Kung may tutuldukan, pwes tuldukan! Kung may sisimulan, pwes simulan! Ganun lang dapat kasimple yun. Napakaraming kakilala ko na katulad ko na gumagawa at gumawa na rin nito. Oo, lagi namang may alanganin, pero mas mainam na ang gumalaw kesa sa mas makampante muli. At iyan marahil ang malaki kong pagkakamali sa buhay ko sa nakaraang kalahating dekada -- ang pagiging kampante. Ang isang bff ko pa nga ang nagsabi nito noon pa, na nakikini-kinita na niyang baka nga maiwan ako sa pagiging kampante. Pero sinabi rin niya na hindi na dapat ito ang maramdaman ko ngayon kundi excitement. Tama, excitement na panibagong chapter na ito dapat ng buhay ko, kaya dapat ay itapon na ang pagka-alanganin sa anuman. Tama naman siya. At kahit ano pang sabihin kong nalilito na ako at di ko alam ang gagawin, tama rin ang mahal ko sa pagsabi ng "alam mo naman ang kelangan mong gawin, natatakot ka lang." Sakto. Swak sa banga. Oo, sino ba ang hindi natatakot sa panahong ito ng pagiging alanganin? Tama silang pareho, ang mga babae ng buhay ko na tangi kong pinakikinggan lately, at kahit noon pa. 

Tama sila. Dapat matapos na ang pagiging alanganin. At kailangan ko nang mag-take charge muli sa takbo ng buhay ko. Walang ibang driver dapat ang buhay ko kundi ako lang. Di uso ang chauffeur dito sa Pinas, unless pulitiko ka o mayaman. Ewan ko ba kung bakit ko saglitang naiwala ang tiwala ko sa sarili kong tumayo at manapak muli kapag nasapak at natumba ako nang saglit nang ma-uppercut nang di ko nalalaman. Shrapnel. May sumabog na naman sa paligid at wala akong kinalaman dito, pero ako ang pinaka-tinamaan ng basag na anuman at ako ang nasugatan. Kaya di ako dapat nagmumukmok dahil wala akong kasalanan sa anuman. Wala akong ginawang mali. Nasa gilid lang ako, being fabulous and creative at the same time. 

And that's what they can't stand about me -- that I am indeed fabulous and creative without their help. I guess that's why friends turn into enemies later on, even if I have nary a clue as to what it is/was that I supposedly did to offend them or what. But I guess that's what happens to people whose lives are as empty as a Philippine government office at 5:01pm -- they look at other people's lives because they can't stand looking at their own. Well sorry for living a full life but I plan on continuing that -- without kowtowing to your powertripping asses and egos.

Kaya dito ko na minamarkahan ang pagiging alanganin -- na hindi na ako dapat manatiling nasa bingit ng pagka-alanganin. Hindi totoong walang buhay pagkatapos ng isang chapter sa buhay. Bagkus, napakarami pa ngang chapter na bago na puwedeng isulat. Kaya I'm rolling up my sleeves -- ever gorgeous, ever ready -- and I'm ready to dip my pen again into newer inkwells of life out there, to jot down these new things and to chronicle these upcoming adventures. Because my life doesn't revolve around mediocrity, and when fucktards put me down, there's no other way for me to go but up.   

Tapos na ako sa "proving myself" shitz sa life. Wala na akong kailangan pang i-prove sa mga taong tumitimbang sa akin nguni't nakikitaan akong kulang. Wala akong kailangan i-prove sa mga nagkakalat ng chismis na di ko kaya ang ganito o ganyan. Wala akong kailangang haguring pwet para lamang umabanse sa buhay dahil sa totoo lang, sa talent competition pa lang ay Miss Universe na ako. Huwag mo nang paabutin sa question and answer portion kung ayaw mong malintikan ka sa akin neng! Kaya inyo na ang mga pabonggang longgown competition at swimsuit competition. Dahil sa totoo lang, kayo lang naman ang nagco-compete sa isa't isa dahil matagal na akong Miss Universe mga bakla. I...thank you! Bow!

 This is what Binibining Pilipinas-Tomboy looks like. 

Define gorgeous. And mayabang.

Iba na rin ang life path at life plans ko ngayon. Iba na ang iniisip ko. Recalibration na ang drama ng next chapters ng life ko. Basta't nagagampanan ko ang sining ko at natatapatan ko ang pagmamahal sa akin ng mga mahal ko, okay na ako. Iyon lang naman. Wala akong insatiable desire para sumikat tulad ng nais ng mga naninira sa akin. Wala rin akong ambisyong kunin ang mga posisyon nilang kinalalagyan, yung tipong ikamamatay nilang bitawan ba. Nope, not for me. Kaya kanila na yan. Lubayan na lang nila ako. Puwede bah!

At iyan na marahil ang pinakamalaking muni-muni mode na nabubuo ko sa sarili ko: na kapag kailangan nang gumawa ng bago, gawin lang. Kung di para sa yo, di para sa yo, sabi nga ng mahal ko. Tama naman. Pero siguro, ang kailangan ko ngayon ay habaan pa ang pasensiya, konti pa beks, dahil ang lahat ng forces ay may equal at opposite reactions lang naman kasi. Science lang ang gagabay sa atin dito, in the end, science that things will happen because they should, and faith, faith that these things need to happen for a reason, and the reason will be good, will be better, will be awesome. Just have faith. Science and faith. They will materialize.

In the meantime, may dahilan din kung bakit ito ang pina-tattoo ko sa katauhan kong mga kataga -- dahil totoo sila. HOPE AND KEEP BUSY. 

At once again, lintik lang ang walang karmic retribution.

I hope the next time I post here, I could be more celebratory of things, of life, of love of life and love of things. For now, just let me drown these last remaining vestiges of fear that accumulated within my being without me knowing it. Pagpag-nega mode lang. And soon, like science dictates, iikot ang mundong bilog kaya what was once down will surface to the top again. Just have faith.

And I do.

Because life rewrites at 40, beks. Tipa!

Abril na

You know what that means...

Well, do you?

Me? Ewan ko ba...

Bahala na si Batman ang peg. 

Pahingi na lang ng kaliwanagan, kalawakan... 

Like now na. 

Tengeneh.

 

abril last year

Holding the other end of the betrayal stick

As I sit my tired ass here in one of my favorite coffice places near my place and stare at that greenery and the sun mercilessly shining down on Marikina, I can't help but wonder about things. As I contemplate on the events that transpired in this hell week I've been having, I couldn't help but think, right now, that at the end of it all, I seem to always be holding the other end of the betrayal stick. And it's irritating. Not really minding the pain anymore, but more irritated by the irritation it's causing.

Parang pag-a-arnis lang kasi iyan. Sa arnis kasi, kailangan maganda ang hawak mo sa isang end ng stick. Yung grip kumbaga. Dapat tama lang na firm para 'pag hinampas 'yan ng ka-sparring mo, hindi siya agad tatalsik sa pagkakahawak mo. You can't also hold it too loosely naman kasi if you do, the vibrations of the sticks that hit each other will be felt by your hand, your wrist, and of course your arm. So olats 'yun, masakit 'yun teh. Kaya kelangan, tama lang ang grip mo.

Now it's kinda like that with this betrayal stick. I already know that people in my vicinity will be there at the other end, trying to hit me holding their end of the stick, so I have to secure my grip on the other end, just in case. The last thing I want for that stick to do is fly out of my hand and hit me where it hurts more.

But alas, it always does. At least, in the beginning.

Kasama yata ito sa "aral" kong pagproseso sa mga bagay-bagay, tulad ng paglalahad ng dalawa kong malapit na kaibigan sa akin lately. Na kapag may reaksyon daw ako, pino-proseso ko nang aral at di ko binibigyan ng daan ang pagiging malambot o mahina. Siguro iyon lang ang akala nila. Pero sa totoo lang, siguro produkto lang ito ng self-conditioning ko -- na siguro, dinadaan ko na lang sa pagiging "aral" ang reaksyon para hindi lumipad ang stick sa kamay ko. Para hindi halatang mahina ako minsan. Minsan.

Tulad ngayon.

Mahina ako ngayon kasi apektado ako sa mga nasa kabila ng stick na 'yon. Na iniisip ko kung bakit 'yung mga taong tinuturing kong kaibigan o colleague o peer o anuman ang tawag mo sa kainuman mong katsokaran minsan sa trabaho ay may ganang hampasin ka na lang sa likod mo nang walang kalaban-laban. 'Yung foul move. Na wala ka namang ginagawa sa kanila talaga maliban ang trabaho mo -- noon at ngayon -- pero may gana silang siraan ka kahit hindi naman nila nakita ang mga trabahong iyon -- noon at ngayon -- at ang paninira nila sa iyo ay base lang sa tinatawag sa korte na "hearsay" or in Tagalog, chismis.

Hearsay. Magaling tayo diyang mga Pinoy. Eto nga't ang isang kaibigang matagal ko nang di nakakahuntahan, na nakita ko lang ulit kagabi, ay biglang lumapit sa akin, natutuwang nakikipag-reminisce, dahil miss na namin ang dating mga samahan, na di na nagaganap nitong mga nakaraang taon dahil busy na kami sa kanya-kanyang buhay. Tapos biglang ang ikukuwento sa akin ng kaibigan ay ang naiirita niyang reaksyon sa mga 6-year old chismis tungkol sa akin at sa ibang kakilala naming nakagitgitan ko 6 years ago. Six years, ang tagal na nun, di ba? Kung natesbun pala lola mo nun at nagkabunga, aba'y may hinu-homeschool na siguro ako ngayong totoy o neneng who I'm sure I'm spoiling to high heaven  with tenderness and love dahil mahilig ako sa bata, but I digress. But no, wala akong junakis, pero nanganganak pala ang 6-year old na lumang chismax at nagkakabuhay anew dahil sa naglalaro pa pala ng "pass the message" ang mga nakagitgitan kong obviously ay nakikita nating hanggang doon na lang pala ang kakayanan ng brain nilang mag-isip, mag-comprehend, o mag-function. Sadness. For them. As for me, kebs! Kebsacolanewmexico lang ang peg.

Kaya di na ko nagugulat na ang iba palang mga tao ay mas makikinig pa sa ganyang mga hearsay kesa sa gamitin ang utak nila para isipin kung ano ang nararapat o hindi. Sige, it's a free country, puwede naman tayong mag-isip ng anuman, di ba? Ako nga ngayon, kung di ko siguro iniisip ang mga muni-muning ito, ang iniisip ko ay nakikipag-sex ako kay Angelina Jolie. Wala lang, mataas akong magpantasya, bakit ba. Basta.

Relax, go see a movie... in your mind. Have a cig after.

Makinig ka na sa hearsay pero dapat, huwag iyan ang basehan mo sa pagkilatis sa isang taong ang hinahain sa harap mo ay ang kakayanan niya bilang isang tao, isang indibidwal sa isang lipunan, at bilang propesyunal. 'Yun lang. 'Yun lang, universe, 'yun lang. 'Yun lang ang hiling ko ngayong week kung di pa ko nakaka-quota sa iyo ng mga hiling for the week. 'Yun lang. 'Yung mabigyan ka ng fair assessment, 'yung mabigyan ka ng nararapat na pag-analisa, at higit sa lahat, 'yung mabigyan ka ng makataong pakikitungo. Kasi sa lahat ng taong ito, wala ka namang ibang pinakitang pakikitungo sa kanila kundi ang pagiging makatao, matulungin pa nga, minsan inuuna ang gusto ng iba o isinasaalang-alang mo ang reputasyon mo para lang tumaya sa kakayahan ng iba na pinaniniwalaan mo. Pero sa huli pala, wala kang maaasahan sa mga taong ito kundi panunumpit mula sa likod mo. Oo, sumpit lang kasi, eh. Ni hindi nga saksak sa likod, eh. Kasi ang liit at ang petty ng gusto nilang isaksak sa akin that it doesn't even merit the category of being a dagger at your back. Sumpit, pare, 'yung hinihipan mo sa matabang jumbo straw tapos tatapon sa kalaban mo na may kasamang laway minsan. 'Yun ang peg teh. Eh ganun eh. Bakit ba, batang kalye ako at lumaki akong ganyan ang mga laro namin. Basta.

Nakakatawa lang kasi di ko alam na all this time, naglalaro pala sila ng chess at ako pala ang kalaban. Akala nila ay checkmate na siguro kami. Pero ang nakakatawa kasi sa kanila, wala naman sa chessboard ang tunay na laro ng buhay. Pero siyempre, dahil myopic sila, di nila nakikita iyon. Nalulungkot ako sa mga taong makikitid ang pananaw sa mundo, na panghahawakan nila ang anumang hawak nila dahil lang sa wala naman silang ibang makakapitan na. Di nila nakikita na may iba pang puwedeng hawakan. Pero siyempre, hindi ko na prublema ang non-20/20 vision nila.

Kaya kung tatanungin mo ako kung ano na ang susunod kong move sa larong sila ang nagsimula, ang sagot ko ay  -- wala. Bakit ako sasali sa larong alam ko namang naka-set up para matalo ako? Hindi ako ganun katanga o kagago tulad siguro ng inaasahan nila. Bagkus, natatawa pa nga ako sa kanila. Kasi sa paghahampas nila sa akin ng arnis ng betrayal stick na 'yan, nakakalimutan yata nila ang isang importanteng bagay -- na kapag malamya ang pagkakahawak nila sa sarili nilang end of the stick, 'yung sinasabi kong vibrations na mararamdaman mo 'pag hinampas nila ang stick mo, chong, mararamdaman din nila 'yun sa stick/kamay nila the moment ihampas nila ito sa stick ko. You know sometimes, the best defense is not offense, but to just stand there, being ever so strong, and then the force that hit you will be thrown back by its own force in reverse as you remain there, standing still. Sino'ng mas nasaktan?

Ang ninja lang noh? Well, not really. It's actually spiritual in nature. Sa Kristiyanismo, ito siguro 'yung tinatawag na pananalig o paniniwala, parang ganun. Sa Buddhism naman, pagiging still and calm ito, like the rock that remains there while the river flows through/around it. And with that river flowing, little do we know that the rock becomes more polished than ever. Like the bamboo that learns how to sway with the strong gust of the wind instead of the sturdy oak tree that refuses to budge, which gets uprooted in the end? Not the sturdy, but the one that sways.

Adversity. It will always be there. Di naman talaga mawawala ang mga echoserang frog, mga inggiterang frog, mga insekyoray na frog, mga palakang kokak lang ng kokak, na kung makatalon, akala mo kangaroo. Sige lang, may karapatan silang tumalon, tulad ng may karapatan akong kumilos at magsalita. Pero minsan, hindi na kasi ito usapin ng karapatan. Dapat, by default, alam na nating lahat na may karapatan tayo na ipaglalaban o ia-uphold. Pero sa mga nakakalimot nito, ang universe na rin ang bahala sa kanila dito. Dahil more than being makatao, more than being fair and just, they're forgetting that with the lapses they're making, they just have to deal with one eternal ethereal thing anyway, and it's something higher than all of us -- karma.

Lintik lang ang walang karmic retribution. And I don't wanna be there when shit hits their fan. And that's the strange yet funny and comforting thing about how the universe takes care of me. The universe still sends karmic lessons pa pala to people who have oppressed me in the past, as I also learned just this week. And I'm sorry pero as evil at this may sound, ang natural reaction ko ay ang mapangiti. Malaki nga pala ang kakampi ko up there, out there, wherever their supreme selves are ensconced. Kasi lagi akong naniniwala, nananalig, na in the end, pinapasok nila ako sa challenges na ito dahil malaki ang nababaon kong lessons. Tapos sa mga hindi pantay kung lumaban, sila na ang nagle-level out ng playing field. I don't even have to do anything; all I need to do is believe. Oo mga teh, ganun lang 'yun kasimple. May paniniwala ako, nananalig, kaya kahit minsan mukhang mahina -- tulad ngayon -- matibay nga pala ako. Oo nga pala. Kailangan lang nilang ipaalala sa akin paminsan-minsan. That it's time to sway, just sway. As always.

Salamat sa reminder, universe. Now let's get busy.

Okay na 'ko.

It's like ordering seafood marinara because you want the tomato goodness. 

But since it's not on the menu for now, you try another form. 

Different presentation, same tomato goodness. 

In the end, the message gets delivered; 

sometimes, it just has to undergo another packaging. 

Trust the chefs up there. They always know what's cookin'.

Will the real slim leafy please stand up, please stand up?

This was an interesting day for me, especially night. I met up with a longtime colleague who knew me way back in 2001. She said 12 years, was it, when we last saw each other, or maybe worked closely? Deymmmmmm that's a mighty long time!

But within those 12 years, a lot of evolution also happened -- with me. This colleague of mine -- she of the slightly older generation of butch/andro lesbians -- is also quite in mild shock maybe of my evolution over the years. "Ang girl niyan dati, eh" she told her younger girlfriend who was with us over dinner. And I was just laughing my butt off at the thought of this so-called evolution of mine.

But come to think of it, it really amuses me how much I've changed over the years. I also don't know why, how, where it came from, what triggered it, whatever. Call it evolution, but my gender self-presentation has actually confounded many a soul over the years. It really amuses me to think about it, but it also makes me wonder what the heck really happened! Your guess is as good as mine.

To illustrate, I tripped on walking back down my own memory lane. Imagine I looked like this when I first "transitioned" from being straight to being a lesbian -- no in-betweens, no closets, no bi-curious first moments -- before I turned 25 years old.

Baguio 1997, pare. A lot of firsts happened that year. 

Particularly, the first time I had a relationship with a woman. 

And the rest, as they say, is history. 

Bakla, nagkikilay, mok-ap at lipstick pa ko nyan! 
Astig na femme lang ang peg ko noh.

Then of course the 2000s happened, and many life changes happened as well. Got partnered up, got my heart broken, went single a bit, partnered again, and so on and so forth. The transitions from relationship to relationship also brought about small transitions in my gender self-presentation. It's the hairlalu talaga teh, as you can see.

Maybe 2004 or 2005? When I went fresh into directing 

for GMA7, this is how I looked. Pa-gurl ang peg.

Of course I was already experimenting on cutting the hair na lang. But along with it came some cutting of other things as well. Little did I know that I was also cutting out an identity that was originally assigned to me when I first came out -- being femme. Hell yeah, lipstick dyke lola mo noh. 

Transition pero pa-gurl pa rin ang peg, lalo na when they put 

mok-ap on me here and some bekis made kulot my hairlalu 

for a magazine photoshoot. Yuhhhh I was once a mowdel. 

For one afternoon and one magazine spread only hihi. 

[2005 Raymond Isaac's studio]

All of the gfs I've had were all on the feminine side even if they didn't identify as femme. While most of them were okay with the fact that we were kinda femme-to-femme (because most of them were closeted and hence our relationship was disguised well), they didn't overtly identify as femme themselves. In short, wala kasi sa amin yung butch-femme. Basta girl ka at type mo girl din, patok! Kaya I could safely say na hindi talaga ako napasok sa obvious na butch-femme relationship teh. Pero marami akong friends na butch-femme ang hitsura pero hindi sila talagang nagle-label na "butch-femme kami" yung ganun.

Mid to late 2000s na ang transitioning ng hairlalu.

Pero ayun na nga, over the years, especially after 2005 when I first started labeling myself as queer, medyo umiba na lola mo. Ewan ko talaga kung bakit, pero kung saan lang ako komportable sa porma, dun lang ako pumunta. Nagkataon na medyo masculine, kaya ayun, nag-transition lola mo.

Factor din kaya yung wala akong naging jowa na kikay-fashionista moda, yung dumadamit japorms a la Sex and the City ang peg, eh ako kasi may point sa buhay ko na gumanun ako (nung straight pa nga lula mu). Saka kaya ako nagma-masculine clothes is also to break that stereotype ek na bakit laging kelangang feminine ang girls manamit? We can also look sexy in men's clothes at yun lang naman ang peg ko.

 Pride March 2010. Iconic semi-butchy feel. Tatt virgin pa.

But no, nang nag-transition na nga lola mo, parang naging butchier ang peg ng look. Na sa akin, hindi naman isyu kasi nga queer ako, hindi ako butch. Sa Pinas kasi, kadalasan 'pag sinabing butch, may macho mentality na gustong maging man 'yun, pero marami rin akong friends na butch lang itsura pero hindi gusto maging man at hindi macho. Yun ang peg ko ng pagiging masculine na lesbian. Kaya sori kung mapanghusga ang dating pag sinasabi kong di ako butch, pero yun lang naman pinanggagalingan nun.

Payatollah khomeini lola mo! And I didn't know that 

someone took this photo of me. Only when I was tagged 

by a friend did I happen upon this pic. Ang benta ko pala nun hahaha!

Heniweyzzzz ayun na nga, natawa lang ako sa sarili ko kanina kasi takang-taka yung kakilala ko. Siya kasi hindi nagbago, parang andro type na butchy ang dating, for 12 years. Ang lola mo? Waley! Ayan! Kita naman sa pektyurz devah. Evolution kung evolution teh! Ano'ng sinabi ni Darwin diyan sa species na yan??? Charaught.

And here we are today. Taken earlier, 

for International Women's Day. Bakit fafa peg.

Ewan. Natawa lang ako. Also wanted to share these insights kasi I'm curious if you have comments. Life is a never-ending process of receiving feedback naman kasi, kaya curious lang ako.  

Destiny/Serendipity

Is it destiny that you meet people you meet, or is it just serendipity? 

As I browse through online spaces this lazy Saturday afternoon, this thought that a good friend of mine posed to me sometime after Valentine's hit me hard today.  

Was it really about destiny or is it just serendipity that I met you? 

I wanted to ask out loud, to no one in particular, maybe to the universe in general, but with someone on my mind. As usual. I think I was on the brink of crying, or just finished crying, I can't remember, when my friend tried to rationalize the reasons why individuals crash into the orbits of other individuals, in this case pertaining to me and this someone. We were trying to fathom why such occurrences existed, why such intersections happened, why this came to be. Kami na ang madaming oras mag-isip ng mga bagay-bagay na ganito habang nag-iinuman. Pero siyempre ang dahilan lang naman niyan, para mabawasan na ang lumbay na naramdaman ko noong mga panahon na iyon.

Hay lumbay. Hindi naman yata talaga tayo iiwanan niyan. Kasama ng kasayahan, si lumbay ay laging nariyan lang sa tabi, hahalili tuwing sumasadsad na ang supply ng kasayahan natin. Pero okay lang iyon. Minsan, iisipin mo, balanse lang naman talaga ang universe, eh. Magaling ang Diyos, ang Allah, ang Hesus, ang Buddha, at kung sinu-sino pang mga sinasamba ng sangkatauhan, ng universe for short (kaya oo, tuwing sasabihin kong "bahala ka na universe," ang ibig sabihin niyan ay bahala na ang kung sinumang diyos na nakikinig sa dalangin ko, dahil oo, naniniwala ako sa Diyos/diyos at may pananampalataya akong tao, kung di mo alam). Magaling tumimpla ang universe. Lahat may balanse, lahat may kapalit. Hindi puwedeng wala. Kaya nga lahat ng bagay sa mundo ay dual ang dating, dichotomy, binary. Karma.

ako/ikaw
salbahe/mabuti
masarap/chaka
itim/puti
yin/yang
masculine/feminine
liwanag/dilim

Kaya nga ako nagpa-tattoo ng yinyang eh. Ang dalawang forces pinag-isa, iisa. Yan ang ibig ipahiwatig nito. Lahat tayo may dalawa, may katambal, nasa loob, nagsasama.

 orange and black [Jan 2013 UPD]

Kaya minsan, iisipin mo, is it really serendipity -- that chance or luck -- that I met you, or is it really destiny -- that you and I were meant to meet each other at this point in this time -- that we chanced upon each other, in that online space we first occupied, and then the spaces offline where we socialized, and then the inner spaces inside of us where we let the other "invade" our existence. Yung ganun ba. 

Babalik na naman tayo sa walang kamatayang favorite Lino Brocka movie quote of all time:

"Walang sayang sa buhay. Lahat may silbi, lahat may pakinabang. Di nga lang malinaw minsan."

At napaisip na naman ako sa inumang iyon kasama ang aking kaibigan. Serendipity? Ibig sabihin, nagkataon lang na nagkita kami, nagkakilala? Destiny? Ibig sabihin, talagang kailangan kaming magkita, magkakilala, noong panahong nagkita at nagkakilala kami. Pero para kaninong ganansiya o pakinabang kaya iyon? Noong una, parang para sa aming dalawa. Nang paglaon, parang para sa kanya na lang iyon. Pero kung susumahin mo, siyempre para sa akin rin iyon. Pareho naman kaming may nakuha dito, kahit hindi lang pantay ang paraan ng sukatan. Kung anuman ang panukat niya, iba marahil sa panukat ko.

At nitong huli ko lang napagtanto kung ano nga ba ang panukat ko dapat sa interaksiyong ito. Malaki at tumataginting na malaki ang ganansiya ko sa relasyong ito. Dito ko muling napatunayan na kaya ko pa, na kahit tila ilang Fire Prevention Month pang pagdaanan ng nasunog na puso at kaluluwa sa mga emosyonal na pinagdaanan ko dati, na kaya pa pala. Kaya pa rin pala. Yung dapat napapagod na ako sa lagay na ito. Yung dapat binitawan ko na agad ito sa umpisa pa lang ng pagkaramdam ng pagkaalanganin. Yung dapat matagal ko nang tinalikuran sa unang bahid pa lang ng pagkapaso. Pero dahil sa test of tatag din pala ito para sa akin, hindi ako bumitaw, hindi ako sumuko, hindi ako umayaw. Kasi mas nangingibabaw pa rin naman ang una kong naramdaman bago ang lahat nang iyan -- ang pagmamahal. And then of course, at the back of your mind, there's always this voice that whispers a truism about all of this: she's worth it.

Siyempre, ibang usapan kapag nasa gitna ka na ng pagmamahal at pagiging tanga/martir. Iba rin 'yun. Been there done that din ang drama na 'yun. Pero dahil nga sa ibang klaseng ninja training yata itong pinagdaanan kong ito, tila mas handa na ako para harapin kung anuman ang maging porma o ayos nito. Hit reset button muna ang peg. Tignan natin kung ano ang mangyayari sa kalaunan. Pero kung anuman ang maging resulta, at least kampante akong alam ko na kung bakit kailangang mangyari ito, kung bakit kailangang pagdaanan, kung bakit kailangang maramdaman ang mga naramdaman. Tatag. Test of tatag. Tatag ng loob, tatag ng damdamin, tatag ng kaluluwa, tatag ng pakiramdam. Iba ang pagiging matatag sa pagiging matigas. Iba 'yun. Tapos na rin ako doon, sa pagiging matigas. Iba na ito, pagiging matatag na ito. Hindi rin pagiging malakas, kundi pagiging matatag. Iba rin 'yun. Basta. Iba 'yun.

Yung namitas na lang kami ng suwerte ni pastora a.k.a. 

my spiritual adviser a.k.a. my kainuman. Baka dito may luck. 

[Feb 2013 SM Megamall]

Kung serendipity ito, maaaring magtagal, maaaring hindi. Kung destiny ito, ganun din naman. Maaaring magtagal, maaaring hindi. Pareho lang ang pagdadaanan. Ang pinagkaiba lang, ano ang dahilan ng tambalan sa umpisa. Tapos ang kailangan pa ring tuklasin, saan mo ba ito gustong pumunta? Siyempre, wala kang maisasagot diyan. May ideya ka kung saan mo gustong pumunta, pero kadalasan, hindi mo rin naman makokontrol ang paglalakbay papunta sa paroroonan mo. O kaya, minsan, maraming nangyayari sa daan kaya nag-iiba talaga ang porma ng paglalakbay na iyon. Maaaring mapunta ka sa nais mong puntahan, maaaring hindi. Wala sa iyo iyon, wala rin sa kanya iyon. Minsan, oo, ikaw ang nagda-drive. Minsan, siya. Kadalasan, kayong dalawa, pinag-uusapan ang pupuntahan. Minsan, may ibang sisingit, magugulo ang takbo niyo. 

Ganun talaga minsan. Walang sigurado sa buhay. Kahit sa utak mo, siguradong-sigurado ka na, sa totoong buhay, hindi naman pala. Kaya kailangan, mas flexible ka na lang. Go with the flow. Tignan mo kung ano ang kahihinatnan. Bawal magbabad, bawal matengga. Galaw lang nang galaw. Usad lang nang usad. Malay mo, may marating kang mas okay na lugar pala kesa sa nais mong puntahan sa umpisa. Kaya sa panahon ngayon, dapat kuwidaw ka na lang at tignan mo na lang ang susunod na mangyayari. Kahit ano pa namang latagan ng plano sa buhay ang gawin mo, niyo, niya, latag pa rin 'yan, di pa rin 'yan sigurado. Dreams. We can always dream big, dream grand, dream together. We still can. But just don't expect all dreams to become reality. Lessen na lang ang expectations, para lessen din ang hurt and disappointments siguro. Easy lang. Play it cool, boy, sabi nga sa West Side Story. Easy does it. Chill lang.

Oo, may dahilan ito, kahit hindi gaanong malinaw minsan. Bakit ngayon, bakit last year, bakit bukas, bakit kahapon, bakit ngayon. Basta nangyari na siya. Basta nangyayari pa rin. Destiny man o serendipity ang may pakana, surf the waves of life na lang muna ang peg. Minsan, may occasional wipeout. Minsan, lagi kang nakatayo sa board. Pero mas okay na iyon kesa naman sa nakatengga ka lang sa beach, nakanganga at nakatulala sa kawalan. Iyon ang ayoko -- ang tumunganga lang sa kawalan. 

Kaya galaw-galaw na lang ang peg. Arangkada lang. At kung kasama pa rin siya o kung ayaw na niyang umangkas sa paglaon, bahala na bukas. Basta ang importante at ang alam ko, iisa lang lagi ang gameplan -- ang magmahal. Laging 'yan lang dapat ang gameplan. Kasi kung mawawalan ka ng pagmamahal -- sa sarili mo at sa iba -- hindi ka na tao nun. 'Yan ang bato. O buhangin. Pili ka kung ano ka dun. Pero ako, ayoko nun. Tubig na lang -- may pulso, may daloy, umaarangkada, minsan tahimik, pero puno ng buhay. 'Yan, 'yan ang peg ko. Tubig. 

Daloy, buhay. Daloy lang. 

This is what joriki in Jakarta looks like, a bit. 

On my way to meet the one who's still worth it.

But not expecting anything grand; no pressures.  

Whatever happens, it's always up to the universe.

[February 2013 Indonesia]

The moment I went back to meditating/praying the zazen way, 

enlightenment just arrived. Instantly. It's that powerful. 

It's the start of joriki. Hence these thoughts.

 

kapag ginising ka ng bukang-liwayway

Ano ang gagawin mo kapag ginising ka ng bukangliwayway?

Isang oras makalipas ang bukangliwayway. Kanina.

Isang oras at kalahati kang makikipagsapalaran sa pagbangon. Makikiramdam ka sa paligid. Ano ba ang kailangan mong gawin? Sapat ba ang tulog na pabaon ng umagang ito? Kung kulang, paano mo pupunan?

Kay raming tanong, gayong nagising ka lang naman ng maaga. Malayo sa itinakda mong oras ng pagbangon. Isa't kalahating oras habang sinusulat ko ito, ginising ako ng bukangliwayway. Kalahating oras mula ngayon ang itinakda kong oras ng paggising. Pero tila may iba yatang plano ang kalawakan para sa akin ngayong araw, ngayong linggo, ngayong buwan marahil, siguro hanggang sa buong taon, hindi ko alam. Basta ang alam ko lang, natulog akong sapilitan para mabura ang bigat na biglang naramdaman sa dibdib ko, pero parang nariyan pa rin siya pagkagising ko kanina. Hmm baka hindi nga bukangliwayway ang gumising sa akin kundi ang diwa kong nagkunwaring tulog. Baka nga.


Makigising na lang tayo sa umaga. Makigalaw tayo sa araw. Bumangon na ang mga nilalang sa paligid ko. Sana nama'y bumangon na rin kasabay nila ang pag-asang tila unti-unting bumibitaw sa aking pagkatao.

Galaw-galaw, sabi nga niya.

Takutan, tanungan, tanawan

Nakakatawa at nakakaaliw talaga ang social media at kung paano nito nadodokumento pala ang buhay-buhay mo nang di mo nalalaman. Lalo na ang lovelife mo, na nate-trace mo mula sa downloadable Twitter archive hanggang sa mga inbox messages mo sa Facebook kung saan nakikita mo ang simula at huli ng usapan ninyo ng isang nilalang mula nang magsimula kayong maging konek sa espasyong iyon.

At iyon na nga ang nakakatawa at nakakatuwang rebyu na naganap sa buhay ko nitong nakaraang mga araw. Muli kong nakahuntahan sa FB ang babaeng sinugalan ko ng puso noong nakaraang taon at naisip ko lang i-scroll pataas ang aming usapan. At ayan na nga, tumambad na ang mga sinauna naming palaisipan sa isa't isa sa larangan ng pagasasama ng buhay at sa desisyong papalawigin namin at patatatagin namin ang samahan naming malayo sa isa't isa sa pisikal na distansiya lamang.

Nalimutan ko nang takot nga pala kami sa isa't isa noong simula. Na kung gaano daw ako katakot sa kanya, 10x ang takot na iyon sa kanya para sa akin naman. Dahil sa kakaunting pagkakataong maipakita at maiparamdam namin sa isa't isa ang aming tunay na katauhan, pagkatao at pagiging makatao, nakaabang kami lagi sa mga teknolohiyang nagtatawid sa amin sa piling ng isa't isa. At doon din naman namin nakita ang isa't isa, kahit papaano. Dedma na sa takot-takot na iyan. Dala na rin kasi 'yan marahil ng kanya-kanyang back story namin na hanggang ngayon ay bitbit pa namin, ang ilang kalunos-lunos na kaganapan sa kanya-kanyang scoreboard ng lovelife. Sino ba naman kasi ang gusto pang masawi muli, ang madurog ang puso muli, ang mawasak ang tiwala muli? Wala naman yata. Kaya talagang may takot kahit saang anggulo, papasok at papasok iyan.

Marahil ay nalampasan na namin ang kaba at kabog ng dibdib, ang takot ay napalitan na ng pananabik, ang pagmamahal ay nariyan pa rin. Siyempre hindi perpekto ang ilang mga pangyayari at may mga pagkakataong nagkakaroon talaga ng misunderstanding. Natural naman iyon sa anumang relasyon. Pero mas importante siguro na nakabawi naman kami sa mga pagsubok na iyon, at sana makabawi pa kami sa mga darating pang pagsubok, kung meron mang darating.

Katabi ko siya nang kunan ko ito. Kinagabihan, kami na. 

[February 2012 Singapore]

Mag-iisang taon na rin pala mula nang nagdesisyon kaming maging kami. Desisyon talaga siya, dahil may mga kailangang iproseso sa kanya-kanya naming buhay bago kami magsimula. Lagi namang ganun ang simula, di ba? Proseso, estimahan, tanungan. Tanong na nabibigyan naman ng mga sagot.

Siyempre, iba minsan 'pag ang bulto ng relasyon ay nakasalalay din sa tanawan lang -- na tinatanaw namin ang buhay ng isa't isa sa pamamagitan ng mga bintanang binubuksan dito sa kalawakan ng internet. Meron na ring pagkakataong marami siyang nais itanong dahil sa mga natatanaw niya sa bintana ko, at ako rin naman ay may mga nais itanong dahil sa mga natatanaw ko sa bintana niya. Mga komento, hirit, usapan ng ibang tao sa akin, sa kanya, paano nga ba ang pagbasa namin ng ganun? Minsan, mali ang pagbasa. Minsan, kami-kami na lang ang naglalagay ng mga meaning sa nababasa namin, minsan napapraning kami sa mga nababasa namin. Sadya namang ganun -- natatakot ka sa mga nababasa mo. Pero kadalasan naman, nalilinawan kami sa mga nababasa namin kapag nagkaroon kami ng pagkakataon -- at lakas ng loob -- na tanungin ang bawa't isa sa mga nababasa namin. Lumilinaw na ang lahat pagkatapos.

Ganito na siguro ang bagong hitsura ng makabagong pakikipagrelasyon. Gumagamit na ng teknolohiya sa pagtanaw, walang katapusang tanungan, at siyempre, ang di nawawalang takot -- takot na baka magsawa siya sa iyo at magbago ang isip niya, takot na baka muli siyang sinusuyo ng mga ex niyang mas malalim ang naging koneksyon nila bilang dalawang tao, takot na baka mas gusto niyang bumalik sa dating tao sa buhay niya, takot na baka ayaw na niya muna ng kasama sa buhay sa ngayon, takot na ayaw niyang maging bahagi ka ng pamilya niya, at kung anu-ano pa. Ganun din siguro tayong mga tao sa ngayon -- marami tayong kinatatakutan, marami tayong kailangang lampasan, at marami tayong kailangan pang ayusin. Kaya minsan, kung anu-ano ang nakikita, naiisip at nalalagyan natin ng meaning kahit minsan ay wala namang meaning. Natural lang siguro ang magkaroon ng mga ganito - takot, tanong, tanaw.

Isang taon. Gusto ko nang talunin ang isang taon pa. At isa pa. At marami pa. Dedma na lang sa takot sa dibdib ko. Kung anuman ang mangyari, inaasam ko lang na sana ay magkasama na kami sa iisang espasyo, o sa magkalapit na espasyo, para mabawas-bawasan na ang mga takot na iyan, at mapaigting pa ang maaalab na samahan. Para din maalagaan ko siya tulad ng nais niyang gawing pag-aalaga sa akin, lalo na kapag may sakit ang isa sa amin, tulad niya ngayon. Sana lang ay may kakayahan akong puntahan siya para arugain. Pero dahil nga sa wala, nakaabang lang ako at nagmamanman, nakatanaw, at dumadalangin na sana'y umayos na ang kalagayan niya.

Pansamantala, tuloy pa rin ang kanya-kanyang buhay, busy-busy-han mode, pero siyempre di pa rin mawawala ang pag-aalala. At siyempre, di mawawala ang pagpaparamdam na, kahit anuman, narito lang ako, nakaabang.

At nagmamahal pa rin.

Never never getting lost

"I can see why you have trouble finding a happy thought. So many sad memories, Peter."  - Tinkerbell (Hook, 1991)

This happens all the time. All the time. I take a break from working at home by having something to eat and eating it in front of the TV, cable on, scanning channels to temporarily watch for maybe 20-30 minutes or so, then back to work. But when a good film or show comes on, then all hell breaks loose in my work sked and I find my butt nailed onto the couch and my eyes glued to the screen while my imagination takes flight with the film I'm watching.

And this is why perhaps I have this personal relationship with films, filmmaking, watching films and absorbing films. Stories affect me, as they are universal, and they have some plotlines I could identify with, storylines that make me reflect on my own life as they run parallel with the film's. 

So this sleepy Sunday afternoon, as I decided to indulge in my last cup of coffee for the day while eating cheezewhiz-stuffed pandesal, I decided to stay on and watch a 1991 favorite of mine: Hook. Directed by Steven Spielberg, the story is a take-off of the premise "What if Peter Pan grew up?"

Julia Roberts' Tinkerbell character made me sit up and reflect on what I'm writing here now. Hers is that quote above the post, when she was trying to teach Peter Pan how to fly again. All it takes is one happy thought, just one, to soar through the skies. And that line of hers hit me, like KAPOW!

So many sad memories, my dear. And yet we yearn to fly. Oh, what to do? Well, you know what -- replace the old with the new. 

Life is full of half-enlightenments. 

Push 'til you find them whole. [January 2013]

As I enter my fourth decade of existence this year, God knows how I've accumulated so many of those sad memories in my life. But the universe knows how to balance things out. I am glad that the cosmos is still sending me meteor shower upon meteor shower of good thoughts, happy experiences, and great new people along the way, to co-exist alongside the old and still happy ones, to make me grateful that each and every painful experience is a human reminder of why it is so peaceful to smile after you have cried, a jolt to make you feel alive again when you think life has pulled the rug from underneath you. To just be, to feel good, to reflect on the not-so-good stuff, that's how to fly. That's how to recharge those happy thoughts when they seem to be in low supply. To remind yourself that you still have many happy thoughts to create with people who are equally happy to be with you to create these thoughts, these memories. That's good enough for me.

And then of course, the realization that you, as you exist, as yourself, as who you are, you are someone else's happy thought. You, your existence, your person, you. You make someone happy. You make someone smile. And by thinking of that thought, that makes me extra happy. Extra extra extra. Yeah, read all about it. It's here. It's a full circle of having a happy thought -- your happy thought is this person whose happy thought you are a part of. Now that's happy, and grand. 

So really, there's no need to be sad, to be depressed, to feel the negative vibes that sometimes sticks to your skin when you pass by a glob-full of negative people and negative places. These things, they get washed away eventually, and they don't sink in. Never should. Never should.  

I have so many things planned, so many things I still want to do. That's a happy thought.

I have someone who cares for me deeply, who loves me no matter the distance, the space, the circumstance. That's a happy thought.

I have a handful of people I trust who trust me back, and they have my back wherever I want to fly. That's a happy thought.

I'm excited to see where life will still take me in the next decade of my life, and I'm excited to know that the person I love wants to still join me there, in my journey -- eventually ours. That's a happy thought.

See Bayli, so many happy thoughts. Now that's your fairy dust. FLY!

And them sad memories? Well, that's what fiction writing is for, right? Go type away. NOW NA! Expunge.

Second star to the right beks, and straight on 'til morning. 

Don't get lost again.

Misspelled happy thoughts. 

Pushed by sugar rush, good enough to last. 

[July 2012 Marikina]